Parva de Panamá


Comeza a campaña da renda, pero a persoa que me fai a declaración, un ano máis, non me recomenda levar a fortuna a un paraíso. Por iso, grazas ao rebumbio que armaron uns cantos xornalistas métomentodo, pídolle ser coma Vargas Llosa. «¿Estás disposta a dicir que es parva?», contéstame botando a un lado, cun ímpeto que se me antolla feliz, a carpeta que lle levo ateigada de declaracións de IRPF, fotocopias do DNI e Libro de Familia, tiques da autoestrada, facturas de notarios, extractos da conta bancaria. «Pero parva, parva, coma Messi, e botarme a min ou ao teu pai as culpas. Se nos collen, vas ter que mentir e dicir que vives nun mundo de novelas...». «¿Como, se nos collen?», dígolle cun sorriso sagaz mentres tiro ao lixo a carpeta da miña superficial vida de escritora mediocre. «Como imaxinarás, isto é algo máis caro ca os meus honorarios habituais...». Comezo a sentir unhas cóxegas nas íngoas, claramente provocadas pola visión de min mesma nunha tumbona das Illas Virxes, cunha piña colada e o último libro de Vargas Llosa baixo a sombrilla. Coma se me lese o pensamento, a asesora fiscal dime «Para as Illas Virxes non che dá o cashflow. Panamá». ¿Que sei eu de Panamá? Só o da canle que lles colleron aos ingleses, o do seu seseo apical e o poema de Lope de Vega: «-¿De dó viene el caballero? / -Viene de Panamá, / trencelín en el sombrero. / -Viene de Panamá, / cadenita de oro al cuello». Resóanme no oído os octosílabos cun resaibo histórico a luxo, delicada literatura e segredos ás voces. Panamá, penso. «¿É totalmente ilegal?», pregunto. «Só levemente inmoral», dime a asesora. «¿E onde se asina?». «Estas cousas non se asinan».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
22 votos

Parva de Panamá