O Día da Infamia


Vogal de Farmamundi

O 7 de decembro de 1941, a Armada Imperial de Xapón atacou por sorpresa a base aeronaval de  Pearl Harbor, sede da flota estadounidense do Pacífico, o que provocou a entrada de EE. UU. na Segunda Guerra Mundial; o presidente dese país, Franklin D. Roosevelt, dirixiu á nación un histórico discurso rexeitando o ataque, e cualificando aquel 7 de setembro como o Día da Infamia.

O pasado 18 de marzo, os líderes da Unión Europea, entre eles Mariano Rajoy, refrendaron un acordo con Turquía que contempla a expulsión a este país de todos os migrantes que cheguen de forma irregular ás illas gregas do Mar Exeo a partir do 20 de marzo. A expulsión comezará o 4 de abril, ao que cabe cualificar como novo Día da Infamia.

O documento, apenas tres páxinas, ratifica o memorándum do pasado 7 de marzo, que xa causara escándalo, engadindo algúns detalles: os 6.000 millóns de euros que a rica Europa regala a Turquía para que faga de garda de fronteiras, o que nos recorda, pasada a Semana Santa, ás 30 moedas que recibiu Xudas pola súa traizón; inclúe tamén componendas diplomáticas curiosas: por cada refuxiado deportado a Turquía, Europa acollerá a outro migrante cobixado en territorio turco; algo que é difícil non cualificar de cambalache.

O tratado, na opinión de expertos e organizacións especializadas como ACNUR (Alto Comisionado da ONU para os refuxiados) ou Amnistía Internacional, conculca o Estatuto do Refuxiado de 1951 e a Carta de Dereitos Humanos da ONU, conquistas na que a vella Europa fora un piar fundamental. O Goberno español en funcións tivo a ocorrencia de presumir de que grazas ao seus esforzos se incluíran no documento precisións humanitarias, unha ousadía, dado que as expulsións se realizan a Turquía, país ao que a duras penas se pode cualificar de país seguro, como esixe o Estatuto do Refuxiado; ao contrario, visto o trato que aplica aos kurdos e outras minorías étnicas, o peche de medios como o xornal Zaman -o de maior tiraxe de Turquía- e a connivencia criminal con determinadas actuacións do Estado Islámico.

O noso Goberno actúa fronte a esta crise con bágoas de crocodilo; nin sequera os ministros que acudiron, piadosos, ás procesións de Semana Santa (Xustiza, Fomento, Interior?) tiveron a máis mínima palabra de agarimo para as penalidades dos refuxiados; en medio da indolencia e das non-negociacións postelectorais, rexeitaron os ofrecementos de concellos (Madrid, Barcelona?), comunidades e ONG para integrar refuxiados; a medida da súa aflición pode dárnola a cifra de acollidos, só 18, deles 17 eritreos e 1 sirio; por certo, que este último é Osama Abdul Mohsen, aquel que foi zancadilleado -instante gravado polas cámaras de televisión- por unha miserable xornalista húngara; pois ben, o Goberno desde setembro ata hoxe nin sequera accedeu a que este humillado sirio puidese reunir á súa familia. Onde a caridade cristiá?

Compárese con Canadá, que nin sequera é un país europeo, que finalizou xa -por medio dunha operación aérea de grande envergadura- a acollida de 25.000 persoas.

Polo demais, pode estar tranquilo o presidente do Goberno coa anunciada querela criminal de IU por incumprir gravemente as obrigas humanitarias; sabemos xa que o Tribunal Supremo -ou o Constitucional se fixese falta- lavarase as mans coma Pilatos, rexeitando a querela sen entrar no fondo do asunto aducindo calquera defecto de forma, táboa de salvación habitual.

Iso si, non evitará que as persoas de ben cualifiquemos o 4 de abril como novo Día da Infamia.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos

O Día da Infamia