Erguíaste sempre ás 6.30 e facías uns cafés. Eras unha desas mulleres que non poden esquivar o peso da casa, dos fillos, do amor. Os nenos quedaban durmindo cos avós, e ti e o teu home saiades nun coche. Sempre te deixaba no laboratorio. Xa sabías que a química orgánica non era a panacea que creras na universidade, pero seguía gustándoche. A profesora de francés quería que foses tradutora. A túa vida tería sido doutra maneira, claro. Despois de traballar, recollías os nenos e eles xogaban mentres preparabas a cea. O teu home sempre traía choio do despacho. «Cres que este ano poderemos ir de vacacións?». «Este ano é mellor non facelo. Polo que poida pasar». «Se cadra, conviña sacar os cartos do país». «Ou traelos para a casa...». «E se nos cae unha bomba e os perdemos?». O día que caeu a bomba, polo menos, non perdiches os cartos. Só un dos teus fillos, e os que quedastes, usastes aquel diñeiro para liscar. Deberas meter máis abrigos na maleta. E unha manta.
O teu home e o teu fillo dormen, sucios. Tés piollos. No ceo, nubes. Ao lonxe, a raia que debuxa o río que é fronteira. Onte dixeron que vos van volver a Turquía, e alí deciden. Agora resulta que dependes de que un turco valore a túa existencia sen casa, nin cartos, nin vida. Claro que Europa tampouco non é o que che aprenderon nas clases de francés. É só unha burbulla impermeable á dor. E a rentes dela seguramente verás morrer o fillo que che queda.