Europa, Europa


Erguíaste sempre ás 6.30 e facías uns cafés. Eras unha desas mulleres que non poden esquivar o peso da casa, dos fillos, do amor. Os nenos quedaban durmindo cos avós, e ti e o teu home saiades nun coche. Sempre te deixaba no laboratorio. Xa sabías que a química orgánica non era a panacea que creras na universidade, pero seguía gustándoche. A profesora de francés quería que foses tradutora. A túa vida tería sido doutra maneira, claro. Despois de traballar, recollías os nenos e eles xogaban mentres preparabas a cea. O teu home sempre traía choio do despacho. «Cres que este ano poderemos ir de vacacións?». «Este ano é mellor non facelo. Polo que poida pasar». «Se cadra, conviña sacar os cartos do país». «Ou traelos para a casa...». «E se nos cae unha bomba e os perdemos?». O día que caeu a bomba, polo menos, non perdiches os cartos. Só un dos teus fillos, e os que quedastes, usastes aquel diñeiro para liscar. Deberas meter máis abrigos na maleta. E unha manta.

O teu home e o teu fillo dormen, sucios. Tés piollos. No ceo, nubes. Ao lonxe, a raia que debuxa o río que é fronteira. Onte dixeron que vos van volver a Turquía, e alí deciden. Agora resulta que dependes de que un turco valore a túa existencia sen casa, nin cartos, nin vida. Claro que Europa tampouco non é o que che aprenderon nas clases de francés. É só unha burbulla impermeable á dor. E a rentes dela seguramente verás morrer o fillo que che queda.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
24 votos

Europa, Europa