Lino en La Voz: Centos de persoas morren soas nas súas vivendas en Galicia. En Vigo en só catro días morreron 15 persoas que vivían soas na súa casa. Imaxinen as que morrerán en Madrid. Pero mesmo en Mondoñedo, onde todos coñecémonos, onde nunca falta un veciño amable para facer un favor, unha muller morreu soa. Vivimos nunha sociedade na que a soidade é a última etapa do camiño e na que se morre só. Xa apenas quedan familias nas que os vellos morren na casa, con fillos que sentan ao seu lado no último día, cóllenlles a man, fanlles unha caricia e esperan o final. Como fixo a miña nai coa miña avoa. A xente da miña xeración somos como paxaros aventureiros. Deixamos o niño e vivimos lonxe, en Madrid, en Barcelona, en Alemaña, en Inglaterra, en Estados Unidos («¡Mamá, Madrid está a unha hora de avión e Nova York a seis!»). E os vellos viven sós, ou cando xa non poden valerse por si mesmos, vanse, se teñen medios económicos, a unha residencia «para non molestar», ou a un asilo se non teñen diñeiro e, en ambos os casos, morren con xente ao redor, pero sós, mentres os fillos tentan chegar antes que a morte e case nunca o conseguen. Eu cheguei tarde. E os meus fillos seguramente tamén chegarán tarde. A soidade é o prezo da liberdade. Non sabiamos que era tan cara.