Agora que pasaron os Reis, será preciso escribir unha carta aos Reis. Con retraso. Chegando sempre tarde a ese lugar por onde pasan todos os pasos perdidos. Digo: Melchor, Gaspar e Baltasar, a día 7 de xaneiro do ano 2016 poño e propoño esta carta de amor. Quedou na alfombra unha rosca de anís e tres ou catro manchas de leite que aproveitou Dana (como Brisa, a gata duns meus amigos de Ourense que salvou a súa vida hai unha semana). Quedaron as ilusións varadas no barco de papel que mar adentro vai vogando: para salvar o mundo, queridos Reis. Por iso escribo esta carta con retraso. Porque precisamos ilusións, precisamente. Esas que os anos nos van roubando. Parece que foi onte cando con plumas de Jerónimo e un arco de plástico disparaba frechas de goma ás pedras vellas de Verín, rúa Travesa, onde os fantasmas pasean a partir da media noite. Pídovos que non desapareza, pois, o neno que todos levamos dentro. Que reaparezan as emocións, se é que algunha vez se perderon. Que no tren da bruxa, ese que marcha para non volver, só viaxen os pérfidos. Que detrás de cada adeus repouse un regreso. Que non se pechen máis portas. Que un novo corazón apareza no peito, adentro, deses que perderon o corazón. Que a xenerosidade sexa o café e o leite do café con leite cada mañá. Que só teñamos fame de abrazos. Que o espello diga: «Qué guapa/guapo estás». Pídovos que non nos abandonedes. Principalmente acordádevos dos que menos teñen, dos enfermos, e tristes, e eses que esgotaron o saco das esperanzas. Por favor, devolvédellelas. Non reclamo nada máis. Só iso: esperanzas. A sete de xaneiro de 2016 poño e propoño esta carta de amor. Para seguir.