Inmortal Neira Vilas


Oxalá todos os best sellers fosen coma as Memorias dun neno labrego, libros inesquecíbeis, emocionantes e portadores dun personaxe que nos acompaña sempre coa cadencia dos tempos nos que ler era unha festa. «Eu son Balbino, [?] coma quen di un ninguén. E ademais, pobre». E así, con tres frases, pechou nun comezo de novela as vidas de millóns de galegos. Neira Vilas está dotado co mesmo talento para a palabra directa que posuíron Castelao e Casares, ese talento que, se cadra, é unha das poucas cousas capaces de vencer a morte. E se os grandes escritores son aqueles que saben reflectir o mundo enteiro nunha frase, velaí o noso Pepe de Gres que agora se converte en fume.

Neira Vilas non morreu. Pode que o que lle aconteceu ao seu corpo nos faga crer iso, pero a vida zumégalle polas arestas das páxinas dos libros, vive aínda en Balbino e no Moncho, nas páxinas que deixaron editadas el e mais Anisia, e na casa de Gres, un castelo que garda na memoria a cultura galega da segunda metade do século XX. Vive, sobre todo, en cada unha das lectoras e lectores que nos achegamos á literatura en galego da man dese Balbino que por algo vendeu seiscentos mil exemplares nunha Galicia que non le, non compra libros e non valora a súa lingua propia.

Necesitamos a Neira Vilas coas súas historias e a memoria do que foi e o que fixo por nós. A ese escritor que deu coa certeza de que había que dignificar a todos os Balbinos que construíron a nosa Galicia de hoxe non podemos deixalo ir. Ensinounos a lección de que a literatura galega precisa esas liñas que saben conectar coa xente e co futuro. E só por iso Neira Vilas quedará connosco, inmortal.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
15 votos

Inmortal Neira Vilas