Rue Charonne


Eu fun feliz na rue Charonne. Paseaba desde a praza de Vosges, deixando atrás a casa de Victor Hugo e os elegantes anticuarios, cara á Bastilla, e desde alí, pola rue Charonne adiante, espallaba felicidade nos cafés. Algunhas veces, a alegría tiña nome de República e de camiñada cara a Belleville, por entre as perruquerías das negras que se salfiren aquí e acolá desde a Gare du Nord, onde un día me fixeron unha trenza feliz.

Outras veces tecía e destecía nostalxias nunha ponte de Saint-Martin, cegada polo sol de midi, café en man despois de durmir nun fouton alí onde ata había pouco anoitecía ás 4, moi preto do Bataclan. Aquel día logramos encher os arrondisements do norte co noso «plus jamais!», e os franceses aprenderon galego, alí no Bataclan. Foi o ano no que o petroleiro tinguiu de negro as praias en novembro e choramos en París.

Eu fun feliz tomando té na mezquita, entre o Xardín de Plantas e a universidade, e paseando derredor durante o rezo, polas mesmas rúas das miñas novelas. E co asfalto sucio de por detrás da Gare de Lyon, cos coches ardendo en Saint-Denis, onda os reis de Francia, co fedor da estación de Les Halles e coa poalla de esvarar na ponte d?Alma, co parque Citroên e o río sucio aló atrás, fun feliz.

E porque eu fun feliz na rue Charonne, sei que en París a felicidade reborda os sumidoiros, por entre os buratos que deixaron as balas, polos regueiros de sangue e as pedras. A felicidade está, bien sûr. Está detrás das brétemas densas de cando París se apaga, e, coma unha aura, a carón do calafrío cando constataba, naqueles anos de ser feliz ata fartar, que a amargura escorregaba polas regandixas poeirentas da palabra liberté.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
26 votos

Rue Charonne