O outono ten todas as cores que ti poidas imaxinar. Quizá porque a luz esvaece entre as árbores de follas caídas, as vides deshabitadas, a terra. Á vida fáltanlle cores. Sensacións. Nesta era cibernética todo parece virtual e falso. Menos a outonía. Ten uñas de gato e rabuña. Un intenta ser feliz e non pode porque é incapaz de deter os ollos nos ollos do outono. Os días son máis curtos e as noites estíranse como gomas, ligas que apertan o noso corpo. Debemos recuperar rimas horrísonas para que estes meses non nos fagan feridas. Outonía rima con alegría, precisamente. Alegría dos adolescentes que se encontran por primeira vez na clase do instituto e son capaces de amarse eternamente. Alegría dos que alcanzan a meta que soñaron. Dos que son felices algún domingo, ou todos, cando o seu equipo gana. Alegría dos pais que ven crecer aos seus fillos con saúde, vigor, enerxía. Dos que foron capaces de saltar o río da desesperación, aínda que non se salvasen. Alegría dos que traballan polos outros e para os outros. Non perdas a outonía dedicándote a outra cousa que non sexa a alegría. Cada mañá tes unha oportunidade de reciclarte: premer o botón de reset (permítanme a broma informática). Levantarte por algo e para algo. E se faltan as ganas, búscaas. E se falta unha causa, eu podo asegurar que hai mil causas polas que pelexar cada día. E se falta a saúde vigor enerxía (esas tres palabras que escribín máis arriba) pensa no verbo imprescindible que repito unha e outra vez para seguir adiante: pasará. O malo pasará. Se este non é o teu mellor outono, outros virán que o redimirán. Que te levantarán por riba do negror. O outono, recorda, ten todas as cores que ti poidas imaxinar.