Cataluña saca a bailar a España


Foron unhas eleccións plebiscitarias para todos, para os independentistas foron a única solución para votar na lóxica do que chamaron dereito a decidir, para os grandes partidos estatais foron a expresión do desconcerto porque chegaron aquí sen enterarse de onde ían e acabaron aceptando os eixos de debate e os marcos electorais definidos polos partidarios da independencia. Como aconteceu? seguen a preguntarse no PP e no PSOE. Pensaron que o de Cataluña era un problema dos cataláns, un asunto de CDC-ERC ou, no máximo reducionismo, da tolemia de Artur Mas. O problema tíñao Cataluña e o Estado tiña que ser firme e lembrar ou ameazar coa lei, había días. Escoitando a súa dialéctica excluínte e cabreada moito lembrei ao Castelao de «os separatistas son eles». Pouco novo baixo o sol. Sen embargo, tanto novo e tan diferente de 1916 en Irlanda, de 1934 en España ou de 1975, pois onte fixo corenta anos do fusilamento de cinco rapaces condenados en catro farsas de xuízos. Aprender a discrepar parece que fomos aprendendo.

O baile de Iceta foi máis que un síntoma destas eleccións, tornou o dramatismo en desenfado e a rixidez en dinamismo. Encaixaba mellor coa alegría ilusionante e desbordante dos de Junt pel Sí e da CUP, propia de quen propón o nacemento dunha nación ao mundo. Ao cabo todos acabaron bailando: a grave seriedade de Podemos rematou en chanzas e no baile final de J. Herrera, Ciutadáns sempre se presentou con espido desenfado e os dirixentes do PP pasaron de falar catalán en círculos reducidos a contarllo ao mundo en plasma para intentar bailarlles a auga a uns votantes aos que non lograron asustar.

Cunha participación amplísima, do 76 %, Cataluña falou sen sorpresas. Un bloque do Si con maioría absoluta de escanos formará un Goberno pola independencia fronte a un coro de partidos cun PP que fica marxinal. Nunca tanto e tan ben se discutiron uns programas electorais que foron simples e de máximos na lóxica que impuxeron as forzas independentistas: dúas candidaturas polo Si e tres polo Non, movéndose da unidade e grandeza de España ao desconcerto. A independencia logrou o 48 % dos votos pero a CUP dixo con bo siso que só o 50 % permitiría declarala xa. Os do Non sumaron pouco máis do 40 % e os de Pablo Iglesias, con case o 9 %, apoian o dereito a decidir. As vindeiras xerais terán como eixo a política e ábrese un tempo novo para a organización deste Estado que é plurinacional. Catalunya ha dit.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos

Cataluña saca a bailar a España