Un domingo de hai un par de anos, ou tres, vivín unha das situacións que máis medo me provocaron. Xantaramos cuns amigos e regresabamos a casa a pé, porque ía un día estupendo e sempre me gustou camiñar. É o mellor xeito de coñecer os lugares.
Presentábase unha tarde agradable. Falabamos e avanzabamos polas rúas sen présa. De súpeto, escoitamos un balbordo que se achegaba ás carreiras. O tumulto non tardou en alcanzarnos. Ducias de mozos, quizais medio cento cento, comezaron a pasarnos ao carón, correndo escandalosamente, golpeando coches, colectores, mobiliario urbano... todo o que se puña por diante.
Sementaban o pánico.
Intentamos resgardarnos nun portal dun edificio, evitando mesturarnos na turba, pero ante a histeria colectiva, ao final demos en correr, afastándonos o máximo da masa exaltada que galopaba pola cidade.
En canto puidemos, desviámonos noventa graos. Atrás quedaban estragando un bar. Os tallos, as cadeiras, as mesas, saían voando pola porta cara a fóra. Romperon cristais de coches, aboiaron portas, teitos... Pola desfeita, do establecemento só saía fume. Escoitabamos baixar as reixas e pechar establecementos ao noso paso.
Sentín ganas de chorar. Polo medo, si, pero tamén pola carraxe. As bágoas volvéronme aos ollos cando vin a imaxes do altercado. Non fai falla que lles diga que foron seareiros de dous equipos de fútbol que se enfrontaban aquela tarde.
¿Por que o deporte se lixa desta maneira? Os que así actúan son quen menos aman as colores que din defender.