¿Quen son os talibáns do idioma?


Admiro a eses que, querendo defenderse das críticas pola súa galegofobia, teiman en falar do galego coma dialecto. Vén isto a conto da dona do hotel de Asturias que logrou unha inmerecida propaganda a conta da súa glosa ao curriculum dunha madrileña que, sen ser apta para o posto de recepcionista por descoñecer varios idiomas a maiores do español, si exhibía con fachenda o seu alto nivel de galego, cousa que espertou o instinto maternal da muller que, amablemente, lle recomendou que se puxera a estudar linguas de andar polo mundo e non esas cousas dos nacionalistas. Cando montaron en cólera as asociacións de defensa da lingua, a pousadeira non tivo cousa de máis présa que chamarlles talibáns.

¿Pero quen é peor, o que se exaspera nas redes sociais cando se ve insultado pola ignorancia máis atrevida, ou o que mata o galego de tanto promover estúpidos prexuízos? Hai pouco oín a un que xustificaba con esta pérola a súa animadversión contra o galego: «Prefiero no hablarlo para no estropearlo». Mellor non poñelo nos curricula, mellor non contaminar hoteis de España con persoas que poden dirixirse aos galegos no seu idioma, mellor agachar a utilidade do galego como ponte natural con toda a lusofonía. Por detrás hai un novorriquismo estúpido no que o que interesa é a cantinela de sempre: que nos santuarios do capital non falen linguas de mariñeiros, de labregos, de negros e de pobres. É a fachenda do españoliño que se dedica ao turismo e que aínda non se coscou de que ultimamente, máis alá do Telón de Chistorra, a súa lingua significa a escoria de Europa, nun exemplo claro de que prexulgar linguas é cuspir para arriba.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
91 votos

¿Quen son os talibáns do idioma?