Parece que foi onte, azul, e xa pasaron dezaseis anos. Era unha noite de primavera como esta. Quizá chovían flores. Quizá dende o ceo o vello mestre Xoán e Sebastián e Bach interpretaba a sonata dos abrazos. Probablemente. Digo isto porque fun o primeiro que me abracei a ti, Concha. E chorei. Sabes? A alegría, cando é enorme, transfórmase en lágrimas. A alegría e a tristeza, curiosamente, teñen en común un mar de auga transparente correndo ollos abaixo. Agora xa non é o mesmo, meu amor. Xa non esperas o bico de boas noites, o teléfono róubame de ti mil horas, mírasme como un ser estraño que só serve para escribir (non che falta razón) e aseguras que grito en exceso nos partidos do Barcelona. A pesar de todo, eu insisto en cada gramo de amor. Por ti. Con dezaseis imaxino que xa queda mal chamarche Conchiña ou inventar cancións de ridículas letras. Prometo corrixirme. Incluso tranquilizarme os días de cumpreanos que se celebren de noite, non máis alá das dúas e media. No fondo, todos os pais somos similares. Vivimos para que os fillos vivan. Son a única revolución posible: a dos sentimentos. Todo o transforman. Cando hai nubes, miro a Marta e Concha e vexo o sol. Se parece que o absurdo gana, mírovos, e sei que todo ten sentido. Se pintan de negro o horizonte, sei que grazas a vós todo é fulgor. Perdoarás, Concha, esta columna. Perdoarás que o club do xoves coñeza estas intimidades. E perdoarás, fundamentalmente, que non soporte o Twitter, Facebook e WhatsApp que nos distancian: eu, egoísta, só quero escoitar a sonata dos teus abrazos. Parece que foi onte, azul, e xa pasaron dezaseis anos.