Rexistrar o corpo de muller


Aínda non inscribín o corpo no rexistro da propiedade. Hei facelo, porque o meu corpo, coma o de cada cidadán, é meu non só para decidir sobre o aborto, senón tamén para decidir sobre a vida e a morte, pasar dor, trabucarme, estar triste e ser feliz.

E aínda que é obvio que o corpo é de cadaquén, hai quen quere apropiarse de corpos alleos a través da lei. Esa protesta do rexistro trata, xustamente, de defender ese anaco de liberdade individual, non só de amosar o desacordo con esta lei sobre o aborto que en realidade se chama «de protección da vida do concibido e dos dereitos da muller embarazada».

Nesa orde de prioridades: primeiro quen non naceu, despois un contedor, un simple útero ao que, malia pagar impostos, Seguridade Social e cumprir coa lei, lle arrebatan dereitos para protexer ao que nin paga, nin é persoa xurídica, nin sabemos se será un asasino psicópata.

Aínda así, todo isto podería dar que pensar a certo feminismo para quen a identidade da muller se basea no biolóxico. Desde ese punto de vista, seríamos mulleres porque podemos parir e aleitar. Sen dúbida, tamén para ese feminismo o aborto é decisión da muller dona de desenvolver ou non os atributos que a natureza lle outorgou como identidade.

Pero cada vez estou máis convencida de que eses que nos queren obrigar a cederlle ao Estado os corpos e as vidas se apropiaron dese discurso da maternidade como forma de identidade, e por iso nos venden esta lei coma un favor para garantirnos a nosa esencia como mulleres. Non vaia ser que a perdamos se decidimos non parir os nosos fillos, como fixemos cando empezamos a pór pantalóns.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
39 votos
Tags

Rexistrar o corpo de muller