Recibo cartas, en papel, que levan na lapela a nómina dos seres afiliados a esta contraportada. Melancolía. Cartas que escriben palabras que emocionan, que corren peito abaixo, inquietas. Eu quero abrazar aos que me escriben cartas. Escribir desexos: que nos fagan mellores, amables, afables, queribles e queridos. Cartas con todo o que lles debo, tanto: por compartir, por partirnos a tenrura cada xoves. Por iso escribo venturoso 2014, sen frío, calidamente. Venturoso para os que recortan esta columna, coleccionistas de ilusións. Para os que chaman a un teléfono e din grazas, cando son eu o único agradecido. Para os que espallan na xungla da Internet estas intuicións alegres, esta balada do optimista, pese a tanto. Vai, pois, a miña carta para todas as cartas: «Grazas por facerme escritor cando algunha vez deixei de selo. Por axudarme a resistir sen rancor, pero con dignidade. Por alimentar o día, agora que deixei a noite. Por aprenderme os versos que non sei heptasilabear. Por estar, cando parece que non queda nada. E por todas estas grazas permítame vostede prognosticar días felices, dous mil catorce polo menos. Será o futuro pomba, e a pomba ha de percorrer o país dos amigos. Levará cancións onde habite o silencio e silencio, pura harmonía, onde abrume o ruído. Feliz 2014 para os que agardan un final feliz para todas as películas e unha película para a ciencia ficción, triste, do presente. Para os benévolos xenerosos cómplices desta parte de atrás de La Voz. Feliz para os que non son felices. Para os felices que non queren deixar de selo. Feliz 2014. Como unha carta de amor. Para ti».