Vinte anos de cárcere


Seguro que vinte ou trinta anos non son nada para quen sente que foi onte o día no que mataron ao seu pai, violaron á súa filla, ou quedou sen pernas nun atentado. Para a vítima todo é pouco, se cadra porque no fondo cremos xusta a lei do talión. Pero vinte ou trinta anos no cárcere son unha barbaridade de tempo capaz de arramblar coa vida de calquera. E calquera, violador, asasino ou terrorista, non perde a condición de persoa malia o crime porque, creámolo ou non, o noso sistema penitenciario parte dun humanismo ilusionante que cre na posibilidade de reinserción de cidadáns que, máis a miúdo do que parece, cometen delitos como consecuencia da enfermidade, a desesperación ou mesmo a inconsciente mocidade. Nada é igual cando un ten enriba vinte anos de agobiantes horas de tempo libre para case tolear nun cárcere. Por iso as condeas teñen un principio e un fin, e cando un chega ao final do seu castigo, arrepíntase ou non, ten dereito á liberdade, porque así o di a lei e, sobre todo, porque é xusto. O noso Código Penal non condea por non pedir perdón (aínda que moitos o reviren para que así o faga), senón que condea delitos probados.

Cando o estafador B. Madoff pediu ao xuíz un beneficio penitenciario, este contestoulle que o seu delito causara máis mal ca os crimes dun asasino en serie. E Madoff é só un delincuente como tantos que saen a diario de prisión dispostos a facérense ricos a conta dos demais sen que ninguén propoña linchalos como sucede con este amarillismo noxento que converteu a xusta saída do cárcere duns poucos criminais en casus belli contra o Estado de dereito.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
30 votos

Vinte anos de cárcere