No libro VIII da Eneida conta Virxilio o combate terrible que libraron o pastor Recarano e o ladrón Caco. Ganou o pastor. É unha metáfora á que regreso cando penso nos facinerosos que conquistaron o presente. Prefiro a Virxilio antes que outra tradición romana: fala de Caco como un ser monstruoso, metade home e metade sátiro, que vivía nunha caverna decorada con restos das súas vítimas. Foi esganado por Hércules. Prefiro a Virxilio e o seu pastor, repito. É unha metáfora. Recarano representa ao pobo que, canso de tanta humillación, acaba co repulsivo Caco. Cando precisamos heroes -como Hércules- algo non funciona. A sociedade debe librarse destes canallas, miserables que dicían servir ao público e só se serviron a eles mesmos. Os novos amigos de Bárcenas están en Soto del Real. Cando saen de permiso afirman que Bárcenas é un «gran tipo». «Poderoso caballero es don dinero», escribiu Quevedo. Todo ten prezo, e case nada valor. Educamos aos fillos para competir e ser os mellores, ou sexa, os preponderantes na xerarquía do poder e do diñeiro. Rara vez insistimos noutros verbos menos afamados: colaborar, compartir, con-sentir (sentir con), apoiar, amar. Os Cacos da política son consecuencia deste tempo errado: importa o «ter« máis que o «ser». Por iso os de Soto del Real aseguran que Bárcenas é un gran tipo: un paradigma para os cacos. A min só me producen asco. Asco que non devolvan o que roubaron. Que existan. O pobo, como o pastor de Virxilio, debe finiquitar esta lacra: non miralos, escoitalos, camiñar os mesmos lugares ca eles. Se non acabamos con Caco, será Caco quen acabe con Nós.