Velaquí unha desas lembranzas que só o teatro logra: un aplauso que tivo lugar o 19 de outubro do 2001 en Compostela. Acababa de oírse a última nota da melodía final que, in crescendo, chamaba polo clamor do público; o elenco, a modo de coro, ocupaba todo o escenario. Nun lateral, Rosalía viña de morrer. A fin de contas, todo o mundo sabía que morría: tratábase dunha peza ata daquela ilexible de Otero Pedrayo que un xenio converteu nun magnífico espectáculo teatral. Entón o xenio subiu ao escenario e foi entón cando o público se puxo en pé e o aplauso se converteu en interminable. Non me cabe dúbida de que durante ese aplauso, Roberto Vidal Bolaño, emocionado como estabamos nas butacas mentres pensabamos no inxusta que é a morte ante a xenialidade, entendeu que hai homenaxes que en vida valen o quíntuple ca cando corresponden á posteridade, esa que tanto emociona aos que fican pero que sempre semellan tremendamente inxustos co xenio que xa non está, especialmente se a súa morte, coma todas as que afectan aos talentos, foi tan inxusta coma a de Roberto.
O teatro ten esas satisfaccións das que a literatura seca carece. Os demais escritores nunca viviremos o aplauso interminábel e emocionante que supoñen os teatros ateigados e esa forma de arte que tanto esquivou a cultura galega coma se, lonxe da estilística e da retórica tan apegada á lingua que seica nos dá a identidade, non fose con ela. Velaí o último xogo de maxia de Vidal Bolaño: demostrarnos que cada teatro cheo de xente disposta a aplaudir é se cadra máis efectivo ca douscentos Días das Letras Galegas cargados de xente que aproveita o festivo para non ler.