Mentres pintaba os labios de carmín, como cada mañá, ela díxolle que lle gustaba a lúa. Antes, cando musitaba, coa lingua rozando a orella del: recítame un poema. El prometeu que roubaría a lúa e colocaría o seu brillo e o seu silencio, como espuma, entre as catro paredes que compartían. Ela, profesora. El, poeta que non cotizaba á Seguridade Social, tan social e tan segura. No lusco fusco de ceo e negror, chuvia por chuvia, ela ofrecía clases sobre a importancia da literatura na actualidade. El, entre as catro paredes, pensaba que todo era deserto cando ela non estaba. Chegou. Mirou. Sorriu. Era xoves. Moitas lúas colgaban do teito. Eran de cartón. Forradas en papel aluminio. Díxolle que unha lúa era pouco para ela, por iso decidiu encher o teito con cen lúas que bailaban mentres escoitaban a Neil Young. Noutra ocasión ela comentou que amaba a primavera. El foi quen de roubar abril. Lembran os vellos que nunca houbo un abril en que chovera tanto. Nas catro paredes dela e del, non obstante, saía o sol cada día. Pasaron os anos, as lúas e as primaveras. Amábanse o poeta en paro e a profesora de literatura que, sen saber por qué, un día afirmou: os versos non dan de comer. El volveuse triste. Xa non roubaba nin lúas nin abriles. Deambulaba polos recantos onde tres güisquis, cinco ou sete, aliviaban todos os problemas. Outro xoves, ao levantarse, el non estaba na cama. Ela foi ao cuarto de baño. Buscou a barra de labios. Non a encontrou. No espello, con carmín, el escribira horas antes: «Só quería roubar a túa boca». Ela, entre dentes, rosmou: a poesía non dá de comer, ladrón.