Non son apátrida


X amais me gustou portar con bandeiras. Estou tan segura de cal é a miña que non necesito andar manifestándoo dese xeito. Eu son das que miden segundo as obras os feitos. Eu son como son e de onde fun sempre, da cultura na que me criei e me fixo converterme en min. E cando vexo o meu país sufrindo, sufro. E cando a miña terra esmorece, sinto que é a miña terriña, e dóeme. E cando a xente emigra, marcha un anaco de min con ela. E cando me falan na miña lingua, síntome orgullosa e revivo. E cando regreso dunha viaxe, sorrío ao sentirme na casa.

Eu son outeiro, morriña, devezo, arró, xenreira, brétema, castiñeiro, fouciño, regato, madriña, vento fuxidío, mar salvaxe. Crianza e futuro. Apago o lume dos montes, limpo as praias de chapapote e apaño as patacas no seu tempo. Pago os impostos e, mentres poida, non me hei de ir de aquí, a miña casa.

Non son ningún símbolo, non represento nada. Son unha veciña máis deste pobo. Punto.

Son. Estou.

E cando me aperten e case afoguen, berrarei e protestarei. Sentirei a carraxe por dentro, e doeranme os sentimentos. Pero seguirei sendo o que son. Non me converterei en cidadá rusa. E menos o faría se fose un símbolo para o meu país. Non por cartos. Nunca. Por sorte, teño unha cultura de meu, non son apátrida. Posúo raíces ás que agarrarme e regresar cando me perdo, que me indican de onde veño para saber a onde vou. Isto ten un valor incalculable. Fachendearía, sen necesidade de bandeiras, de ter este tesouro, non de abandonalo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
59 votos

Non son apátrida