Por se as ruínas pasean incluso nestas irisadas rúas de agosto, por se fixera falta, por se o frío do adentro vertese bágoas de cal xelo medo, presento este feitizo para que a felicidade instale ao teu redor a súa tenda de campaña. Ibsen dicía que vivir significa loitar contra os propios demos. Saber que os demos veñen? e marchan. Por iso debes repetir a consigna desta contraportada: pasará. Cando aprete a dor, ou a enfermidade, cando o desamor sexa irredento e non permita nin sequera un poema que endoce o seu café, amargo, proclama: pasará. Se estas canso de salvapatrias de esquerda e dereita: pasará. Se algunha vez, de noite, veñen as lágrimas a bicar os teus labios, os labios que bicaban bicos, os dela, os del, non desesperes, agárrate á luz da melancolía e repite: pasará. Se hai máis pranto que risa na túa vida, se necesitas abrazos e recibes puñais, se Bob Dylan non canta, se escoitas os faquires da estupidez repetindo melodías con sabor a vinagre: pasará. Se faltan ondas na túa vida, se cando tiras a túa toalla na praia hai cristais por baixo, se a area rabuña, se o vento férido fere a túa pel, se Romeo e Xulieta importan menos que Otelo e Macbeth: pasará. Se os necios avanzan e os sabios retroceden: pasará. Se a frivolidade conquistou o presente, se non hai cátedra para co corazón, se o corazón é un programa de televisión que apesta: pasará. Se gana o tedio, se perde a ventura, se lanzas balas púas gobernan os días? pasará. Amárrate a esta consigna e non consintas que a tristeza persevere. Levanta o ánimo. Non te deixes vencer. Grita. A felicidade pasa. Os malos tempos, tamén.