Que difícil resulta chegar a un acordo, e iso que a vida consiste en camiñar ao longo dos días facendo equilibrios. Cando observamos cómo se moven os demais, nunca nos convencen. O inconformismo é necesario, un dos mellores métodos para avanzar, pero sexamos esixentes con nós mesmos. Con todo isto, non sorprende que a elección de Rafa Nadal para ser o abandeirado do equipo español nos próximos xogos olímpicos sexa loado por unanimidade. Porque o merece. Porque é o estilo de persoa que queremos que nos represente. Leva anos sendo coherente coa súa forma de ser, invariable e ecuánime. Foi maior o exemplo que deu cando perdeu o primeiro posto do ránking da ATP que cando o conseguiu. Por iso, agora hai consenso.
Así parece que o deporte, neste país, se mantén á marxe do resto dos acontecementos. A Eurocopa é, sen dúbida, a vía de escape da prima de risco e dos problemas da banca. O preparador da selección para máis golpes que Casillas. El tamén é cuestionado ata a saciedade.
Co sinxelo que sería amosar un perfil unánime? ¡Moito nos axudaría! Pero non. Preferimos que cando lle piden a Rajoy unha subida do IVE, el diga que non nos preocupemos, e ao mesmo tempo, De Guindos e Montoro opinen sobre ideas opostas. Por se fose pouco, súmase Carlos Floriano cunha terceira versión. Mensaxes contraditorias que desconcertan.
Quen fora Nadal, non para representarnos, senón para golpear forte a bóla e berrar a gusto.