Estaba eu en Vigo, traballando no ordenador o día do partido do Real Madrid contra o Bayern de Múnich, cando oín berrar «¡gol, gol!» no vecindario. Fun correndo ao televisor porque disfruto co triunfo dos equipos españois e coa alegría dos que se desprazan para animalos. Pero o que se estaba a celebrar era un gol do Bayern, cousa normal nos alemáns, ¡pero os meus veciños!? E cando lle dixen a un amigo madrileño que, se eliminaban ao Madrid, podería tomar a revancha o Barça, respondeume: «¡Iso é o peor que podería pasar!». Así está o panorama: o deporte, que debería unir, fomenta a hostilidade. Coido que é un signo máis dese movemento centrífugo que se orixinou coas autonomías, de non subliñar o que nos une senón o que nos separa.
E acordeime dun libro de Miguel Herrero García (pai de Herrero de Miñón), Ideas de los españoles del siglo XVII, que recolle o que os españois do século XVII pensaban uns dos outros. Daquela época proceden os tópicos de que os cataláns son avarentos, os andaluces parrandeiros, os galegos tristes? Pero todos sentíanse españois. Despois de catro séculos, as cousas foron a peor. Moito me temo que a utilización política está convertendo o que foi paixón deportiva nun instrumento máis contra a unidade de España.