A FINS de xuño pasei uns días en Roma, por traballo. Fixen unha rápida pasada polo Vaticano e, como noutras ocasións, sorprendeume a mala imaxe que alí dá de si mesma a Igrexa católica. A primeira vez que fun, sendo unha rapaza, non me deixaron pasar nin á basílica nin aos museos porque vestía pantalóns; pantalóns longos e amplos de inverno. Pareceume un sinal do carácter retrógrado que a relixión católica imprime con frecuencia aos costumes sociais. En sucesivas visitas, puiden admirar, ademais das xoias artísticas de primeira calidade - La Piedad de Miguel Ángel, as Estancias de Rafael, a Capela Sextina...- a demostración de poderío: a inxente cantidade de tesouros de toda clase que a Igrexa acumulou ao paso dos séculos. Nesta última ocasión volvín a sentir a estrañeza de sempre ao comparar a imaxe que ofrece o Vaticano e a que un saca da doutrina cristiá ao ler os evanxeos. Aquilo é un inmenso escenario preparado para espectáculos de masas. Non hai maneira de apreciar na súa solemne harmonía a praza deseñada por Bramante: barreiras, valados, camiños de madeira e arame forman xa parte, igual que as columnas orixinais, do espazo arquitectónico. Todo está preparado, mesmo cando non hai xente, para a gran función de teatro. No interior da basílica hai unha capela na que está exposto a Santísimo e na que se prohibe facer fotos, segundo repite á porta un empregado. A xente, na súa gran maioría, dá volta. Diante de min unha parella madura, oriental, disponse a pasar. O gardián rexéitaos: «Só para rezar, non fotos», explica. A parella dá cabezadas de asentimento. O gardián segue a impedirlles o paso: «¿Son vostedes católicos?». Os orientais ollan para el atónitos. Eu tamén. Por fin, déixaos pasar. Eles séntanse nun banco. Eu tamén. A xente está en silencio. Lémbrome da Capela de Rothko en Houston. Quizá todos imos buscando o mesmo, un sitio onde meditar tranquilos por uns momentos. Pero en Houston ninguén te interroga sobre as túas crenzas.