COMECEI a semana querendo ser persoa de ben, aínda que non vía nada clara a necesidade de manifestarme para iso. Despois, quixen ser a secretaria de Naomi Campbell e experimentar o pracer de mandar fregar a unha muller rica, guapa e sen estrías. Finalmente decidín que de maior quero ser senadora. O do Senado debe de ser o mellor traballo do mundo. Non só é que estea ben pagado e se poida viaxar en primeira clase mirando por riba do ombro aos que van en turista cos xeonllos onda os dentes. En realidade, quero ser senadora porque é un dos poucos oficios nos que a unha lle deixan berrar ata quedar afónica, abuchear, insultar. En definitiva, na Cámara Alta pódese facer todo o que na escola che ensinaron que era incivil, irrespectuoso e avergoñante. Encántame. De feito, creo que necesito xa unha sesión de Senado para descargar a ira, porque o único que fun quen de escribir para esta columna foi esta parvada que veñen de ler, xa que a actualidade neste país é unha historia única que, enriba, non me pon. Semella que nesta semana non existiron as vidas dos máis de corenta millóns de españois aos que, a fin de contas, nos vén dando igual se De Juana Chaos engorda ou adelgaza, se Acebes planta rosas « a lo hippy» ou libera gaivotas polos sumidoiros de Madrid, ou se o presidente do Goberno é de verdade un hoolligan. Se fose senadora, berraría con mala saña que en toda unha semana algo tivo que pasar que importase máis cás liortas dunha panda de senvergoñas con traxe e garabata. Se pasou, na prensa deberon de escribilo con tinta de limón. Ademais, empezaría co único que me inspirou de todo o que lin: «Os cidadáns teñen dereito a que vostedes escoiten», dixo o presidente aos senadores. Eu diríalles que temos dereito a que calen dunha vez, que queremos oír os sons das nosas propias vidas.