CHEIRA a fume, negro. Non é o que deixa a lareira despois das lapas que alumean os rostros dos cativos cando escoitan os contos do avó. Non é o que penetra na roupa despois de asar as sardiñas que comemos con cachelos, mollando o pan de boroa. Non é o da lumeirada de San Xoán, que saltamos tres veces coidando de non derreter as zapatillas, mentres pedimos os máis íntimos desexos. É o fume que nace da terra e da madeira queimada, o que cobre o azul celeste do ceo do verán, o que tinxe o sol de gris, o que fai chover charamonas na praia. O que rouba os nosos sorrisos. Só pode ser o fume dos incendios, o que prosegue ao lume que arrasa os montes verdes, o que atemoriza as nosas xentes. Veume á lembranza a frase de Rivas: Petroleáronnos as praias da alma. Non caeu no esquecemento. Hoxe tamén, queimáronnos os montes. Hoxe, e sempre. Lembro a campá da aldea, tocando pola noite. O seu tantán sen pausa non era un código secreto. Chamaba aos veciños para reunilos diante da porta. Era o máis eficaz dos teléfonos móbiles. Arde o monte! Arde o monte! E as lapas vermellas debuxaban a liña do horizonte ameazando a xente cal demo do inferno. Portaban caldeiros de auga, ramallos e tesón como únicas armas. E o monte, fronte ao mar, reflectindo as lapas nas ondas. Desafiante! Incendiouse o Windsor en Madrid e as imaxes do edificio envolto en chamas deron a volta ao país. Galicia leva anos ardendo, o país da chuvia queima. Mentres os tsunamis retroceden nun principio para coller forza e avanzar, os incendios xamais dan un paso atrás. Voraces, famentos, non se cansan de engordar. As leis teñen que endurecer as penas sobre os incendiarios, sen dar tampouco un paso atrás no cumprimento das mesmas. Cada vez están sendo máis os que gardan os chisqueiros prateados baixo unha pel dourada e rizos de la.