MOITAS veces dende este xornal lles teño recomendado un libro, unha película, unha exposición de pintura, sempre obras de arte que se movían fóra das campañas publicitarias e ás que non se accede facilmente se non é polo sistema de boca a boca. Ás veces tamén teño criticado outras que considerei que gozaban dun favor que non merecían. Hoxe toca recomendación. Trátase do documental Estrellas de La Línea , que conta a aventura dun grupo de prostitutas que, para facer visibles as súas reivindicacións, inscribíronse como equipo nun torneo de fútbol feminino. O barrio ao que pertencen é definido polo director como «a escoira de Guatemala, unha leprosaría onde as putas véndense por dous dólares». A situación de desamparo desas mulleres queda patente no que unha delas comenta: «Non sabemos quen son máis violentos: a policía, os clientes ou as nosas propias parellas». O director tivo o acerto de non insistir no obvio e de reflectir polo contrario o atractivo destas mulleres que son como perlas nunha esterqueira. Elas son o único bonito nun sitio horrible: maquíllanse, pintan as uñas, póñense roupa atractiva e teñen humor para rir das súas propias desgrazas. A min conmoveume a súa capacidade de gozar das poucas e pequenas cousas boas que a vida lles depara. Unha vella case cega da grazas a Deus pola compañía do seu home, que amaña o teito, destruído polo último furacán, da chabola mísera na que malviven. Todas confían en que os seus fillos poidan saír daquelo e non se avergoncen delas. Por momentos encóllenche o corazón, pero noutros un ri de verdade co que din e co quen fan; teñen graza e o director soubo recollela. E son socias no proxecto do documental. Se ten éxito recibirán algún diñeiro que quizá lles axude a mellorar a súa situación. De momento gozan do premio do festival de Berlín. Acudiu alí o travestí entrenador do equipo, que declarou: «Sentinme tal cal Julia Roberts». Se teñen ocasión, non deixen de ver e recomendar a película.