HAI MULLERES que arrastran maletas cargadas de lluvia, canta Joaquín. Tamén hai mulleres que levan colgada, dos ollos, a desesperanza. Mulleres de cara e alma rota. Mañá, 25 de novembro, celébrase o día en contra da violencia de xénero. Elas que dan vida, miradas, sustento e alento, caricias, tanta tenrura. Elas, que fan este mundo habitable. Algunhas son maltratadas. Algunhas, mortas. Por elas levanto o único himno que sosteño nesta hora: a dignidade. O candor de todas as batallas perdidas que debemos ganar por fin. A recompensa dun presente máis fértil que o pasado. Un futuro de licorcafé. Elas, que enredaron os folios coa inspiración, cando escribir aínda tiña sentido. Elas que resisten. Mulleres no borde dunha canción, un bolero, único poema que me eleva. Mulleres que canto, que son coma min, que son mellores. Mulleres que me gobernen. Son o barrio donde vivo. Son a melancolía que non sei dicir. Son máis que a cota paritaria: a demagoxia que gastan os políticos, e as políticas, cando as tratan. Mulleres que almorzan coa contraportada, como un cruasán. Que manchan as noticias con café mentres redactan esta columna. Elas, que pintan abrazos en La Voz. Elas, que derraman vida. Por elas, corazón.