OS POLÍTICOS din que as verdadeiras enquisas son as eleccións, pero non é certo. Máis ben, un diría que as verdadeiras eleccións son as enquisas. En Galicia, polo menos. É nas enquisas onde, sen cálculos nin compromisos, o galego responde con algo parecido á sinceridade. O encuestador (normalmente unha rapaciña de Vigo que di «grazas» con acento de Los Serrano ) é como o médico, un ser distante. E xa sabemos o respecto que lle ten o paisano ao médico. É ao farmacéutico ao que o galego normalmente engana, e o presidente de mesa electoral é un pouco como un farmacéutico ao que o paisano (ou paisana, ou ambos) lle entrega a papeleta de voto coa reticencia coa que entrega unha receita. As enquisas teñen esas dúas figuras retóricas tan útiles: o «non sabe, non contesta» e o «non ten o voto decidido». Os galegos miran esas casillas e respiran con alivio. Na sondaxe que publicaba onte La Voz pasaban da cuarta parte os que puxeron aí a cruz. Lamentábase Lugilde de que restaba fiabilidade ao estudio. Pero é todo o contrario: esa cifra de indecisión é a que garante que o resto das respostas son sinceras. Ou algo así como sinceras. Si, as enquisas, polo menos en Galicia, adoitan ser máis fiables que as eleccións. Son as eleccións as que ás veces se enganan e non coinciden. O problema é o que os expertos chaman a «mostra estatística», que se en algunhas enquisas falla por ser demasiado pequena, nas eleccións galegas peca, quizais, de demasiado elevada. Vota moitísima xente, digamos que de mala gana. É culpa dos políticos desta e de aquela idea, que insisten nesa falacia contemporánea de que todo o mundo ten que ter unha opinión e expresala. Nas enquisas vese que non todo o mundo a ten, nin lle importa tanto non tela. Non é que non teñan dereito a votar, senón que están logo mal representados. Hai anos propuxen eu, por exemplo, que os escanos que obtivese o non sabe, non contesta os ocupasen deputados indecisos eles mesmos. Igualmente, os residentes ausentes de Arxentina ben podían ter tamén os seus deputados que vivisen en Buenos Aires e non pisasen nunca o Parlamento de Hórreo. Ata eses defuntos que, polo visto, votan en todas as eleccións, podían estar representados por político de ultratumba de dereitas (por exemplo, Drácula). En fin, son ideas. Agora, a esperar a ver se acertan as eleccións ou se se equivocan, como pasa ás veces.