ESPAÑA, que na decada dos oitenta era golfa e libertina, converteuse en patria da supina estupidez. A carroña campa por España como por unha finca de animalias, de ratas, de sapos babeantes. Algúns apelan á súa condición de periodistas con orgulloso gracejo para comentar embarazos, festas de chicas monas e atractivos varóns, infidelidades, rumores, maltratos, cocaínas, camas. Pronuncian a miúdo a palabra «Constitución» e santifican as liberdades que proclama. Agora non van aparecer en horario infantil. ¿Pero a min, que xa non son infantil nin cadete, quen me defende desta peste? ¿Podo denuncialos por roubar a miña dignidade? ¿Poden denunciarme eles a min por chamar, a todos, soplagaitas e mequetrefes? ¿Que pensará un xuíz cando ten que enfrontarse, por exemplo, a unha denuncia das karmeles, patiños, matamoros ou mariñas que pudren España? Son o progreso imparable da estupidez, o deterioro, detritus en estado puro. E solicito, a quen corresponda, que poña freo á carroña de horario adulto. Porque contamina. Porque a estupidez, a indignidade, a memez, tamén son delitos contra a saúde pública. Porque a porquería do corazón é o paradigma desta España mediocre e hortera.