| O |
31 mar 2004 . Actualizado a las 07:00 h.ESCRIBO de uñas, de gatas, panza arriba. Escribo sen saber qué quero escribir. Molesto, ácrata, escéptico: las tropas que ni vienen ni van ni se quedan ni se sabe. Escribo coas soflamas de Rajoy como iconos en Vistalegre: agora, o coronel da oposición, pronuncia a palabra «patriota» con frecuencia inusitada (y yo, como un imbécil, defendiéndolo; y él, de listo, repite con Acebes Zaplana Michavila). Escribo roto por non poder proclamar estas incomodidades en medio do Parlamento, o grito de Labordeta: ¡Mierda! Escribo porque estou farto da demagoxia barata que vende a progresía, perdido e perdedor en medio de ningunha parte, ignorando cal é o meu lugar: un escritor non alineado (non alienado, quero dicir). Escribo para constatar que as cousas importantes están no vagón de cola dun tren en marcha. Que viaxa a ningunha parte. Miro o tren. Como miro a vida. Que pasa, que corre. Quedan os versos de Ángel González: «Y los ojos, qué importa que no sean estos ojos. Te seguirán a donde vayas, fieles». Non coñezo nada máis relevante para esta columna que un poema de amor. Para o demais teñen vostedes a Rajoy (Acebes Zaplana Michavila), a Zapatero (Caldera Rubalcaba Blanco). Nos gobierna el frío. Maldito sea.