CANDO MORRE unha figura importante na vida social dun país todo o mundo tende a facer haxiografía, cousa por outra parte normal porque sería de malnacidos facer crítica de quen non pode responder. Pero esa actitude laudatoria elimina tamén da personalidade aspectos que, sen ser defectos, contribúen a dar unha imaxe máis humana, real e rica do desaparecido. Aínda que coñecín a don Fernando Lázaro Carreter dende os meus primeiros anos de profesora universitaria, vou contar só dúas anécdotas dos últimos anos da súa vida que creo que añaden pequenos matices ó perfil do ilustre académico. A primeira oínlla confirmar a el mesmo. Referíase a unha das súas estancias no sanatorio, cando a súa fama transcendera xa os límites do mundo universitario e era persoa coñecida por un amplo número de lectores e televidentes: Unha enfermeira entrou no seu cuarto e dirixiuse a el con esa típica familiaridade que pretende crear un ambiente amistoso: «A ver, Fernando, cómo nos encontramos hoy». El, no que se pode considerar unha defensa do idioma e da propia dignidade, respondeulle: «Señorita, a min só me chama Fernando a miña muller». Da outra anécdota fun testemuña directa e tivo lugar hai dous anos cando compartimos unha xornada de homenaxe a Manuel Halcón no recinto da Academia Sevillana de Buenas Letras. Na cea que seguiu ó acto, na que estabamos só seis comensais, alguén comentou o escándalo levantado polas declaracións de Sara Montiel nas súas memorias, sobre a relación amorosa mantida durante cinco anos co premio Nobel Severo Ochoa. Don Fernando quitoulle importancia, non ás declaracións senón á relación mesma, considerando que se trataba de algo esporádico, superficial, víanse só nalgunha viaxe... e cando estaba en plena defensa do colega, interrompeuno a voz da súa muller, con non menos autoridade da que el debeu empregar coa enfermeira: «¡Fernando!... ¡Cinco años!». O ilustre académico fixo un xesto de asentimento e de resignada aceptación, e calou.