| O |
08 ene 2004 . Actualizado a las 06:00 h.VAI UN DÍA venteado. O vento, ás veces, é unha mala racha, un mal refacho. O ceo non deixou de choromicar en toda a mañá. O lagarto, lagarto mira para as leiras enchoupadas, coida as vacas mentras mira para as leiras. Na aldea, o silencio é un reloxo, un reloxo na parede do ceo. Só se escoita o soprido do vento no violín do carballo. A ponte do río está baleira, case morta. Hai tempo que non pasa nin un coche. Ao lagarto, lagarto chámanlle así porque lle gusta poñerse o sol para matar as horas e porque din que leva a mala sorte alí por onde vai. Entra no bar e os dous de sempre volven perder a partida. O lagarto, lagarto ten ollos de vaca e as vacas teñen ollos de ollomoles. Se as vacas vivisen no fondo do mar serían ollomoles. A aldea é o corazón dos galegos, dos bos e dos xenerosos. Da aldea gústanme moitas cosas. Pero tamén ten razón o lagarto, lagarto cando di que «a xaula é bonita, pero que o dos paxaros xa é outro falar». Os da cidade imos tan rápido que non vemos o dobre fondo dos roupeiros nas aldeas. Pero está moi ben que, cada vez máis, os do gris cemento pasen aínda que sexa unhas horas no turismo rural. O verniz verde lles presta outro brillo nas súas caras de paspáns que din sabelo todo. Ata o que non saben. cesar.casal@lavoz.es