XOSÉ CARLOS CANEIRO | O |

26 nov 2003 . Actualizado a las 06:00 h.

SORPRENDEUNO o inverno, como un puñal, en medio da tristeza. Chovía. O frío rabuñaba as aristas dos cristais do cuarto onde escribía. Demasiadas horas gastadas. Un filósofo, que se doutorou con Wittgenstein, aseguraba que o seu amigo escritor escribira un verso imborrable: Tanto tempo para nada. Era, probablemente, o único digno que redactou. O demais non importaba. Sentíase un escritor de segunda fila que escribiu un verso digno, iso reconfortábao. Dispoñíase a encarar decembro con esa certeza de segundón fracasado. Miraba o redor e observaba que non era o único. O mundo rebosaba mediocridade. Pero os mediocres non o sabían. Algúns triunfaban, incluso. Triunfo electoral, profesional, literario. A el o triunfo custoulle trinta anos fronte aos libros: lendo, escribindo. Pero non chegou a el. E non resistiu máis, a pesar da recomendación do mestre Cela: el que resiste, gana. Residía, polos libros, en estación melancolía. Observando o triunfo electoral profesional literario. Talvez era hora de abandonar. No leer, no escribir, no pagar cuentas -declamou Gil de Biedma-. Velaquí o seu propósito: no leer, no escribir. Quedaba un verso imborrable. E o inverno, como un puñal, en medio da tristeza.