Un satélite de comunicación

| XAVIER ALCALÁ |

OPINIÓN

31 mar 2003 . Actualizado a las 07:00 h.

A IDEA do satélite de comunicacións é vella, e derivada doutra típica nas comunicacións terrestres: superar distancias e obstáculos por treitos, con puntos intermedios. Envíanse sinais que, neses puntos, son recibidos e procesados para seren reemitidos. Os sinais electromágnéticos sofren atenuacións coa distancia e perturbacións de diversos tipos ao atravesaren o medio de propagación. O procesador intermedio pode ser un amplificador, que só aumenta o nivel de sinal atenuado e distorsionado, ou un rexenerador, que o recompón antes de reemitilo amplificado.Os satélites de comunicación son dispositivos intermedios accesibles «ollando ao ceo» desde grandes zonas da Terra. Clasifícanse pola distancia da súa órbita á superficie terrestre. Hainos de órbita baixa (algún cento de quilómetros), media (varios centos) e alta, situados a case 37.000 quilómetros.Os de órbita baixa ou media vense mover desde puntos fixos do Globo. Sen embargo, os da órbita alta aparecen como quietos, polo cal se chaman xeostacionarios. Isto débese a que xiran coa mesma velocidade angular que a Terra (360 graos cada 24 horas) arredor do mesmo eixo (Pólo Norte-Pólo Sur) e no plano do Ecuador. Na distancia a que se moven compénsase a forza centrífuga da rotación coa atracción gravitatoria.A comunicación con uns e outros satélites faise por medio de microondas. É notoria polas antenas parabólicas comúns, usadas para a televisión, pero o seu uso esténdese á radiodifusión sonora, á telefonía e á transmisión de datos. La foto de portada de un diario de 14 de marzo, en la que figura Alberto Ruiz-Gallardón, presidente de la Comunidad de Madrid, y una supuesta estudiante con el puño en alto, delante de las propias narices de aquél me sugiere algún comentario. Ya algunos años antes de la guerra civil se habían implantado en España los saludos oficiales para distinguir a cada uno de los dos bandos en que se dividió España. En el republicano, consistía en levantar el brazo izquierdo con el puño cerrado, y el grito de: «Viva el comunismo» y en ocasiones «Viva Rusia». En el bando que se sublevó contra la República, denominado Nacional, el saludo era brazo derecho levantado y mano extendida, al grito de: «Arriba España», sin darlo nunca en favor de Alemania o Italia.El saludo al estilo fascista, pasada la guerra y los años, se fue difuminando, hasta quedar reducido a minúsculos grupos de Falange y extrema derecha,; pero el saludo al estilo comunista prevaleció para sus gentes.Con los puños en alto, a Ruiz-Gallardón no se le permitió hablar en Madrid, en un acto cultural, siendo bárbaramente acosado por estudiantes. José Núñez López . Vigo. A pesar dos seus defectos, propios dunha democracia recén conquistada e, tamén e sobre todo, motivados pola violencia política xeneralizada que caracterizou a Europa, especialmente, os anos precedentes á II Guerra Mundial, a II República española foi recibida como un aire de moralidade que viña rexenerar o podrecido sistema canovista. Nos anos que continuaron á súa tráxica desaparición, aínda que formalmente seguía a existir un goberno no exilio, República foi sinónimo de liberdade, de democracia, de sentido cívico. Algo que se perdera por mor da apatía que nos envolveu, co noso asentimento, gracias ás comodidades xeradas polo estado do benestar.O noso espírito crítico ficou resentido. Ninguén nas proximidades do poder discrepa, non sexa que rematen as prebendas. E a cidadanía, incluso os votantes do PP (por favor que non se lles culpabilice da covardía dos seus deputados), sae á rúa reclamando outras maneiras de exercer o poder.Perante tanta arrogancia e prepotencia disfrazadas de patriotismo constitucional, ¿sorprende que agrome con renovado ímpeto o espírito republicano?E, por certo, ser republicano non é ser desleal, nin anticonstitucional. Ser republicano non é somentes pretender organizar o estado baixo un sistema diferente.Ser republicano é, primeiro que todo, impulsar unha sociedade civil libre, crítica e dona de seu. Luís Martínez-Risco . Ourense. ¿Quién se cree que Estados Unidos empieza una guerra por motivos no económicos? El que tenga la fuerza de voluntad de creérselo,por supuesto. De momento es Irak. ¿Qué pasará cuando el mercado del petróleo en el Golfo Pérsico esté bajo control estadounidense?Pues no lo sé, pero si yo estuviese en la piel de los políticos de países como México o Venezuela, empezaría a proclamar mi admiracion de toda la vida por el Tío Sam.O eso o salir del país (para esta segunda opción no sólo los políticos). Y si no, al tiempo. Marcos Pernas. Bournemouth (Reino Unido).