SABER QUE o povo iraquí coas súas construccións o están destruindo con máquinas poderosísimas, eles que non teñen máis que pedras para defende-lo seu petróleo, nos enche de dor sen saber como vai rematar esta porfía nun mundo de seis mil millóns de almas que ven este espectáculo dramático dende o século XXI, do que quixéramos facer un novo século das luces pero que nos leva a dez séculos de retroceso no que confiamos só nun xuizo de Deus . Lorenzo Varela adicoulle un magnífico poema á proba do bispo Adaulfo: «... quen lle dixo ó touro verde / nas ribeiras verdes de Iria / o que non sabía a morte / o que a serpe non sabía? (...) ¿Quen lle dixo ao touro verde / segredos de sodomía?...». Neste xuizo de Deus Adaulfo foi liberado de culpa das invencións dos corruptos contra quen o bispo loitaba, e anoxado de tanta ruindade humán renunciou a todo e foise a morrer a un recuncho calqueira.O xuizo do que acontece no Iraq non vai ser de momento un enigmático xuizo de Deus. Vai vir de razóns máis materiaes, cando nun tempmo, que non se pode precisar, empece a escasear o petróleo barato que temos hoxe.Norteamérica consume máis da metade de todo o petróleo que consume o mundo, e se supón que o que controla directa e indirectamente andará polo 40% do que queima. Para que perdure a sociedade opulenta e que eles manteñan o dominio material do mundo precisan impoñer o seu orde onde hai petróleo, máis non ignoran que esta festa terá un límite infalible e os que veñan atrais que se arranxen como podan. Saben tamén que o final se acercará a medida que se incorporen máis á festa da sociedade de consumo; por exemplo a inmensa e temible China. Así van por unha solución anti-económica para eles e para o mundo pero que enche as ambicións da pandilla dos Cheney, dos Rumsfeld... servíndose da camarilla militar que participan do negocio que montaron este espectáculo inhumano no que se derramará sangue.Tertuliano dicía que da sangue dos mártires nascen os creentes. E Castelao dixo na súa inmorrente estampa: «Non enterran cadáveres; enterran semente».Lóxicamente a guerra a ganará quen ten armas poderosas e sofisticadas frente só o valor human. Poucos teñen concencia de que estamos queimando a acumulación de enerxía formada en millóns de anos e que cando empece a escasear poden sofrir máis os que máis disfroitan hoxe dela.Quino, sabio humorista arxentino, mostra nun dos seus dibuxos os esforzos inmensos que estamos facendo nunha apretada concentración de elementos técnico-industriaes agoniantes pra lles arruinar a mantenta o futuro dos que nos sucedan.De cando en vez mándanos a uns sabios a dicirnos que o problema se resolverá queimando hidróxeno e con centraes nucleares (éstas producirán enerxía eléctrica; non servirá pra o transporte autónomo, terrestre, marítimo ou aéreo) e non nos din que a preparación destes combustibles necesita enerxía que, en xeral, ven dos hidrocarburos.Roma, sí, era un imperio pola forza da súa vontade que aínda chega a nós. Un imperio que dependa do petróleo parécese máis a un negocio comercial, que pode quebrar, e se renegue del como do nazismo. Mais o xuizo de Deus vai dizer a derradeira palabra como hai dez séculos. El artículo de don Carlos Rodríguez Braun del 21 de marzo es una prueba más de lo que algunos veníamos sospechando: que la democracia necesita ser defendida de sus más ardientes defensores, desde el propio Rodríguez Braun hasta el mismísimo George W. Bush. El catedrático justifica que Estados Unidos se haya aliado con regímenes criminales a cambio de su colaboración en la lucha anticomunista, dado que la URSS y sus satélites representaban un «peligro realmemente existente». No importa que, para justificar tal postura, Rodríguez Braun recurra a la abstracción que supone inscribir la llamada Guerra Fría (con mayúsculas, como corresponde) entre las «condiciones objetivas», o sea, entre los fenómenos dados cuya existencia no depende en absoluto del albedrío humano: tan fraudulento embeleco es, no obstante, vital para que las democracias puedan legitimar alianzas estratégicas, aunque encubiertas con la consabida proclama de la «defensa de la libertad».Si ayer la excusa para unos y otros fue la Guerra Fría, hoy lo es la lucha contra el terrorismo.Con todo, demócratas como Carlos Rodríguez Braun son un punto más prudentes que el presidente norteamericano George W. Bush, cuya elementalidad no se ve satisfecha con planteamientos meramente pragmáticos como los utilizados por el catedrático, sino que necesitan de representaciones teológicas sin las cuales parece que el fervor democrático desfallece: «La democracia no es un don que Estados Unidos hayan dado al mundo. Es un don que Dios ha otorgado a la humanidad», ha dicho el mandatario norteamericano, asignando a EE. UU. el papel de profeta de la nueva religión a la que, por obra y gracia de nuestros más insignes demócratas, se ha visto reducida la democracia. Madrid. A manifestación do sábado 22 saíu da Alameda compostelá tras dúas pancartas con consignas contra a guerra. Así discorreu pola rúa da Senra pero alí, na esquina da Praza de Galicia, agardaba un grupo cunha pancarta partidaria do BNG que se situou en cabeza abranguendo toda a fronte da marcha. Non era a primeira vez. Como persoa de esquerda, denuncio esta sistemática manipulación partidista do sentimento colectivo. Non permitamos que instrumentalicen o movemento cívico unitario a prol da paz. . Santiago