VENEZUELA invita á volta. No adeus, un resaibo de ter visto, gustado e cheirado de menos; de ficaren sabanas, chairas e xunglas por mirar e escoitar -malia as visións dos Andes a xurdir da brétema, dos páramos poboados de cardóns, cactos poderosos que levan a lembranza a outras terras americanas. Na retina veñen quebradas a imitaren a de Humahuaca, selvas neboadas coma as da Arxentina. E, a velocidade de automóbil, pasan cafetais, cacauais e platanais sen termo. As dimensións do contemplado son propias do Novo Mundo, e incitan a explorar. Repítese a confusión no cerebro do visitante. Brasil xorde na exuberancia de florestas e campos, no amoreamento afavelado de casopas que rodean o descaro dos barrios burgueses, na mestura das razas: en Venezuela o indíxena deixou riscos en moitas caras, mesmo na do presidente en discusión. En Cuba mandan brancos e negros, pero os carros vellos -en Venezuela dos anos 70 e en Cuba aínda dos 50- achegan os dous países do Caribe e afástanos das modernidades automobilísticas do Brasil. Ron fronte a cachaça. Furia revolucionaria: en Venezuela as empresas teñen prohibido dar quebra. Antes diso deben ser entregadas aos empregados. Pero, a diferencia con Cuba, os medios de comunicación masiva insultan impunemente ó Chávez. Ora ben, á cubana, o pobo revélase a pontapés contra os xornalistas que ofenden ó seu presidente... País de maxia caribeña, aínda se serve das obras dun dictador que as facía ben. De Pérez Giménez son túneles, viaductos e un edificio espiral inacabado. Entrando en Caracas a chuvia fai imposible avanzar polas estradas. E o conductor recorda o diluvio recente, bolas de cal viva a baixaren dos montes, batendo nos edificios, arrastrando persoas para as deixaren reducidas aos ósos. Adeus en barrio exclusivo, con dúas barreiras de seguranza. -Toda Venezuela -asegura o anfitrión- vive dos dólares do petróleo, que o Estado mete e saca no mercado e fai que o bolívar teña un valor constantemente irreal. Irreal, como o país cheo de esperanzas.»