UNHA DAS lembranzas máis nítidas que gardo da infancia é tan viva como desgarradora. Unha fileira de soldados que forman unha cadea humana van pasándose de un a outro, ata chegar a un camión cisterna, os caldeiros de petróleo que sacan do mar na praia da Madorra, entre Panxón e Patos. 1970. Era o naufraxio do Polycommander . Eu só tiña sete anos, pero aquela lembranza primaveral, escura e visguenta apousentóuseme na alma para sempre. Hai uns días, en Muxía, esa imaxe volveu a min coma un bumerán maldito, empastándome a boca e deixándome a lingua con regusto a xofre. Era o chapapote. A cara sur de Muxía semellaba a dunha vila bombardeada con petroleo. Sei que xa non é doado dar conta da rabia e da indignación que esta catástrofe nacional e a súa irresponsable e vergoñenta xestión política produciu na sociedade galega, pois xa se leva dito moito, pero todo o que se diga é, con seguridade, insuficiente. Hai un excepcional libro do fotógrafo Javier Teniente, titulado Mans salgadas , que pronto verá a luz, no que o autor, co talento da súa cámara dá conta de ata que punto as galegas e galegos estamos feitos de mar, ata que punto o mar escribiu as súa historia sobre a nosa pel e ata que punto respiramos e precisamos o seu sal. Esta catástrofe é un asalto á nosa identidade. E, precisamente por iso, todo o que se dixo aínda non abonda. A sociedade civil debe seguir respondendo con maior decisión e contundencia. E esta vez é de xustiza que se produzan consecuencias políticas. Non pode ser que os mesmos individuos de sempre nos sigan gobernando perennemente coa mesma ineptitude, negando a gravidade dos feitos e queréndonos facer pasar por parvos. Hoxe máis que nunca, temos que defender o noso mar, ese mar queimado ao que os incendios forestais levan o veleno da súa cinza para depositala sobre o fondo, ese mar ciclicamente ennegrecido polo petróleo. Hoxe máis que nunca temos que defender o noso mar contra os que carecen de escrúpulos, contra a contaminación, contra os recheos como os que pretenden facer a Autoridade Portuaria de Vigo ou o Concello de Baiona, contra a estupidez que permite que na foz do río Miñor, espacio natural protexido, estean a montar un barco-restaurante. Porque o mar somos todos e todas nós. Porque Galicia cheira a sal, ten ollos de mascato e mans de peixeira.