AS palabras son disparos, de chuvia, que lastiman os nosos pés descalzos. Esta columna un helicóptero voando o ceo de Bagdad. El, Georgie, ten a decisión tomada: ¡castigar o infiel! Con un par, Georgie. Bush, hijo de Bush, presidente de todos nós, minoristas hispanos que tocamos as campás do absurdo: viva a guerra. Qué lástima me produce o ser humano. Lástima a adhesión de Aznar: oh presidente meu presidente, ao modo de Walt Whitman. Adhesión inquebrantable. E mentres, as autoridades sanitarias advirten que fumar prexudica seriamente a saúde e, aínda máis, prohíbese o tabaco en zonas públicas (¿púbicas?) para preservar a especie. ¡Que manda narices! ¿Que sentido ten este mundo cada vez máis globalizado, máis sometido baixo o báculo de Georgie? O malo de Sadam debería aparecer nos libros de texto. Do mesmo modo que antes aparecía a bandeira vermella, a fouce, o martelo: comunistas, masones y judíos: enemigos de Una, Grande y Libre. Sadam el malo é o home do saco que virá calquera noite e roubará os teus caramelos. É preciso educar ás novas xeracións neste sentido inequívoco. El hombre del saco, el moro, los malos. Y Georgie, él, único Bien para nuestros pies descalzos.