SON AS DEZ da noite dun día de labor. Unha rapaza volve á súa casa. Traballa nunha empresa e ás veces ten que quedarse máis tarde do habitual para rematar un traballo. Neses casos, en vez do autobús, que a deixa a cinco minutos da casa, colle un taxi. Non a deixa na porta, porque eso supón dar un rodeo e ninguén da súa finca o fai, todo o mundo para nesa esquina; é un barrio tranquilo e son xusto dez pasos ata o portal. Esa noite tamén o fai así, pero antes de chegar ó portal, un home abalánzase sobre ela por detrás cun martelo na man. Dálle con el un golpe tan forte na cabeza que varias persoas que están nos seus pisos oen o ruído do martelo contra o cranio, que estoupa e féndese. A rapaza empeza a caer, pero antes vólvese, ve o agresor co martelo en alto e aínda ten tempo de pensar que a súa única posibilidade de salvación é berrar. E berra, lanza un alarido que se oe ata o outro extremo da rúa. O home golpea de novo co martelo, agora na fronte. A rapaza cae o chan sen sentido. O final da escena Ó ruído do primeiro martelazo e do berro moita xente se asoma ás ventás e chega a ver o final da escena. Uns berran tamén, outros chaman á policía e ás ambulancias. O agresor fuxe. Durante días este home destrozou coches. Non quería roubar, só destruír e matar. Pero a rapaza non está aínda morta e parece que se vai salvar. De momento non se sabe se lle quedarán secuelas, pero fala, e mesmo ten azos para bromear sobre o seu aspecto coa cabeza envolta en vendas como un talibán. E mentres o asasino segue libre. Cando pasan estas cousas dan ganas de non moverse da casa. Por se non abondaba co terror dos atentados de ETA, agora o terror do home do martelo. Tan irracional un coma o outro, tan imprevisible, tan sen sentido. ¿Que se pode facer contra eles? Tomar precaucións, dende logo, pero non deixarse inmobilizar polo terror. Esta rapaza salvou a vida porque berrou. Que o medo non nos impida manifestarnos e berrar a nós.