O monte maior de Atenas é o Likavittos. Subindo cara alí, o burgo áspero e rotoso que alberga cinco millóns de persoas faise amable e fresco, no que permite a súa calor asasina. No barrio de Kolonaki as casas están limpas, os toldos das balconadas tamén; hai terrazas con xente linda e os chuchos -nunha urbe de infinitos cans sen dono- levan colar e correa. Mida o camiñante ben as súas forzas e o seu peto, porque pode atopar o elevador de Likavittos out of order (letreiro frecuente en Atenas) e algún taxista á espera, disposto a esixirlle 30 euros para subilo ata o cume da cidade. Tome folgos nas tendas de imitación de vasillas clásicas e bote logo a trepar as escadas que conclúen con vista maxestosa xunto dun santuario: nada coma o solpor que doura as magnas pedras da Acrópole sobre o ruxido bestial da cidade que busca o mar na lonxura. Iconas A capela é branca por fóra e por dentro escura, chea de iconas que os peregrinos bican con fruición; e ten guardesa vella, de tripas inoportunamente ventosas que provocan a hilaridade dos visitantes. No adro un vendedor ofrece santiños; e eses rosarios curtos que homes e mulleres non casadas usan (voltas para un lado e outro) para mataren o fastío. O caer da noite convida a baixar para o barrio de Plaka pasando pola praza Syntagma, onde soldados de zocos vermellos e saia branca fan un patriótico ridículo diante da tumba do colega descoñecido. Chegando a Plaka un armenio de pernas cruzadas no chan trae belas saudades do seu Oriente nas cordas de aceiro dun instrumento raro. Agradecido, o viaxeiro deixa caer na gorra do artista o símbolo da Europa soñada, un evro (que así pronuncian aquí) coa imaxe grega da sabedoría -o moucho- estampada nel.