XOSÉ CARLOS CANEIRO
11 feb 2002 . Actualizado a las 06:00 h.Valentín era un muchachote singular que un día, birlibirloque, encontrou a súa media laranxa no medio dun gran almacén. De rebaixas. Correu presto ao seu encontro para ofrecerlle as dádivas do seu amor envolto na pátina dun verso. Quérote máis que a miña vida. Ela non lle prestou atención. El, perseverante, perseguiu o seu corpo pendular entre as estanterías, caixas, tenderetes, ofertorios, carteis anunciadores de oportunidades únicas. Finalmente ela decidiu tomar un café con aquel individuo de aspecto taciturno e semblante esquivo. Namorouse. Louca, frenética, apaixonada, febrilmente. Liberouna dun matrimonio infeliz, dunha hipoteca abusiva, de domingos de fútbol e melancolía, de varios familiares que dirixían a súa alma polo mar da tristérrima amargura. Un periodista atento ao suceso decidiu contar na súa páxina tal mester inverosímil. E a Valentín fixérono santo. Dende aquela, cada catorce de febreiro, son miles os homes e mulleres que recordan o acaecido no teatro dun gran almacén. E Valentín, arrepentido de si mesmo, sente todo o absurdo do mundo triturado nas entrañas. Ela, para consolar o seu semblante esquivo, segue repetindo que o ama.