OUTRA COUSA

VÍCTOR F. FREIXANES


O meu fillo pequeño foi ver a película de Harry Potter. Ten once anos. Volveu decepcionado. «Iso non é así», protestou. Quería dicir que o que el levaba na cabeza, logo de ler o libro, pouco tiña que ver co relato que acababan de ofrecerlle. ¿Quen dixo que unha imaxe val por mil palabras? Nada hai tan intenso, tan grandioso, incluso tan desmesurado coma a imaxinación, e nada dispara a imaxinación (a capacidade do ser humano para construir mundos interiores) coma as palabras. A película quedáballe pequena.Agora anuncian O señor dos aneis, que os amigos de Xerais acaban de editar en galego. O cine é, case sempre, a segunda volta da literatura. Os trinques, as carteleiras, os buscadores da Internet andan cheos estes días de anuncios promocionando a película de Peter Jackson (director) e Barrie M. Osborne (productor). O pasado luns, en Madrid, a Fundación Germán Sánchez Ruipérez fallou o seu premio anual de xornalismo sobre a lectura e Fernando Savater, o gañador, acabou falando irremediablemente do libro de Tolkien. Contounos cómo o descubríu hai anos nas librerías de Londres, cómo entrou na Terra Media, fascinado pola imaxinación do autor, apoiándose nun diccionario de inglés, porque non estaba traducido aínda ó español (Minotauro). Luis Alberto de Cuenca, poeta, compartía o seu entusiasmo. Eu pensaba no meu fillo maior, que ten dezanove anos, lector de Tolkien. ¿Qué pensará cando vexa a película?É unha curiosa e máxica relación: o mundo que levamos dentro e o que nos vén de fóra, a realidade que construímos e a que nos debuxan dende o exterior. Coido que nisto reside un dos segredos máis profundos da literatura: a forza das palabras. Pensade en calquera delas: amor, árbore, bolboreta, naufraxio... Diciame un vello mestre, falando da inmensidade da poesía, que a palabra, certas palabras polo menos, son como esas botellas de viño que, cando o deitas na xerra, enchen co seu perfume toda a estancia. Cunqueiro imaxinou a Merlín nas terras de Miranda, entre Mondoñedo e A Pastoriza, tinguindo o mundo de cor azul. Polas mañás, saía á porta da casa cun caldeiriño de auga marabillosa, esparexía unhas pingas no aire, aquí e acolá, e a paisaxe se transformaba. Así son as palabras, coma os perfumes, que acenden en nós significacións únicas, intransferibles. Así é a auténtica literatura (ás veces tamén un filme), que logo de velo ou lela, fan que o mundo (a realidade) pareza doutra maneira.O meu primeiro libro non foi Tolkien, nin Harry Potter. Cada un ten o seu, coma os primeiros amores. Lembro a miña primeira lectura da Viaxe ó fondo da terra, de Xulio Verne, na biblioteca pública de Pontevedra. Andando o tempo, puxeron a película no Coliseum. Alá fomos os rapaces a vela. Pasoume coma ó meu fillo pequeno. Estaba ben, pero non era aquilo.A viaxe misteriosa das profundidades, lida páxina a páxina, construída na nosa imaxinación, demorada e recreada na complexidade das palabras do autor (e no mundo interior que dentro de nós xurdía), era outra cousa. Non me atrevo a dicir que nin mellor nin peor. Era outra cousa.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

OUTRA COUSA