CARLOS CASARES
19 oct 2001 . Actualizado a las 07:00 h.O premio de novela concedido antes de onte a Rosa Regás encheume de alegría. En primeiro lugar, pola nosa vella amistade, pero tamén porque vai servir para que unha escritora de talento como ela, recluída ata agora no espacio reservado ós autores de minorías, poida chegar a centos de miles de lectores. Son cousas dos caprichos do mercado, esa lei de ferro da que non se libra a literatura, o mesmo que os cacahuetes, os tomates ou as laranxas. Eso da nobreza das artes e as letras non é máis que unha mentira divertida, necesaria para que as poucas almas románticas que aínda quedan poidan seguir soñando. Nunca entendín como un libro tan excelente como Ginebra, que eu lin a gargalladas, escrito pola escritora agora galardonada a partir da súa longa experiencia como residente naquela cidade suíza, pasase no seu día con moita pena e pouca gloria. Unha vez, paseando por Nova York, mentres eu lle recordaba algúns episodios hilarantes do seu libro, confesoume que tiña a impresión de que aquela obra a leran só algúns amigos. Para unha muller valente como Rosa Regás, eses contratempos non a desanimaron. Seguíu escribindo coa mesma entrega que antes puxo na publicación dos libros dos demais, cando era a editora máis intelixente e guapa de toda España, a quen os seus amigos máis gamberros festexaban ó entrar no seu despacho de Seix Barral cantándolle unha canción machista que dicía: «Rosa Regás, Rosa Regás, qué buena, qué buena estás». Daquela rapaza fermosa, agora queda unha muller madura, co mapa dunha vida plena gravado na cara, coa intelixencia agrandada pola experiencia, que dixo que vai empregar os cartos do premio en comprar tempo.