CARLOS CASARES
01 ago 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Desde que empecei a ir polas noites a Panxón, cando volvo á casa, de madrugada, o gato Samuel estame facendo a espera. Agarda por min no camiño, subido no alto dunha pedra. Nada máis ver aparecer as luces do coche, espreguízase como se espertase dun sono profundo, pasa unha das mans pola cara, e logo baixa parsimoniosamente, esperando que lle abra a porta. Ó principio, eu entraba na cociña e servíalle un prato de comida, que el refugaba a pesar de ser un comellón insaciable. Cheguei a pensar que podía estar enfermo ou deprimido, pois nunca dixera que non a unha peperetada posta así, fóra de tempo. Logo, cando me sentaba no salón para ver un programa de noticias antes de ir a durmir, el acompañábame. Ou acompáñame, para ser máis preciso. Sitúase na alfombra, diante de min, nunha posición de estatua, moi erguido e digno, acentuando o seu porte natural. Nun primeiro momento, atribuín ese comportamento a unha reacción amistosa, como se necesitase compañía ou ma quixese prestar. Calquera dos dous supostos me parecía ben. Onte caín do burro e decateime do difícil que resulta a comunicación, algo fácil de constatar nas relacións humanas, pero non tan doado de percibir entre persoas e gatos. Un día lin nalgún sitio que estes animais nos ven a nós como se fósemos da súa mesma especie, aínda que xigantes, o cal pode explicar eso que se chama comportamento gatuno, que non é outra cousa que a forma felina do servilismo. Vino tan distante e displicente, con cara de enfurruñado, que cheguei á conclusión de que estaba ofendido. Non consigo entender por que, a non ser que me reproche chegar tan tarde. Máis ou menos como se me chamase pendón.