CARLOS CASARES Á MARXE
23 jun 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Desde a ventá do hotel, vexo as pistas do aeroporto de Kastrup, nas aforas de Copenhague. A terminal, queda a pouco máis de trescentos metros. Un atrás do outro, os avións despegan e aterran coa frecuencia que se suceden estas maniobras en lugares semellantes do mundo. E sen embargo, non escoito nin un só ruido, como se estivese illado nunha campá de cristal. Non coñezo outro caso como este. Está claro que Dinamarca é un país diferente, no que as autoridades pensan nos cidadáns, incluso para resolver estas cousas. Os países, no fondo, defínense polos detalles, non polos monumentos. Fixeime cómo onte pola tarde, cando saímos a dar unha volta pola cidade, moitos dos meus compañeiros se quedaban marabillados ó saber que esas bicicletas de colores que se ven estacionadas na rúa, en calquera parte, están alí para quen queira usalas, de maneira gratuíta e sen límite de tempo. E non as rouban. É un dicir, hai tempo apareceron cincuenta delas en Polonia. Aquí anda en bicicleta a inmensa maioría da xente. Dispoñen de todo, un país completamente chan (a altura maior non pasa dos trescentos metros), camiños adecuados para uso exclusivo de ciclistas e civismo por parte dos que circulan en automóbil, que ás veces recorren igualmente ó vehículo de dúas rodas. Un deles, por exemplo, é o primeiro ministro, que non é raro velo chegar desa maneira ó Parlamento ou á súa oficina. Nós nos o vimos. Despois do paseo, pola noite fomos cear ó Tívoli, o famoso parque que está situado no centro mesmo da cidade. Había baile, teatro, música e títeres. Ceamos un bon paté e un pato excelente.