CARLOS CASARES Á MARXE
19 may 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Escribo este artigo camiño do Brasil, a onde teño previsto chegar o domingo pola mañá, despois de pasar máis de dez horas no avión. A min, estas viaxes longas non me aburren, como a outras persoas: permítenme ler, incluso escribir, á parte de que non deixo de ver as películas que nos poñen, que trago enteiras aínda que sexan malas, como a comida que dan. O peor é que, como o voo se fai de noite, sempre existe a posibilidade de ter que aturar os ronquidos de algún pasaxeiro ou as ganas de falar de alguén que che pode contar a súa vida. Esto das vidas contadas, case nunca resulta ben. Unha vez, indo de Nova York a Los Angeles, unha señora de Denver empeñouse en contarme o que ela estimaba que era unha existencia apaixonante. Só recordo que lle daba moita importancia á intelixencia do seu can, que abría as latas de salchichas, e que eu me aburrín ata quedar durmido. Cando espertei, sentín vergonza, pero por pouco tempo: a señora seguía falando. En Río de Janeiro vou dar unha conferencia na Bienal do Libro, que creo que este ano está moi ben organizada. Por alí andan xa, segundo leo nos periódicos, os escritores amigos que foron desde España, e cos que pasarei estes días. Coñecémonos de outros circos. En xeral, son xente divertida, aínda que a maioría deles, non sei por qué razón, demasiado dados ó alcohol das noites. Como eu non paso do viño, ás veces quédome da parte de fóra. Eso afórrame ter que aguzar o enxeño, que é cousa propia das reunións nas que se bebe moito. De maneira que me perdoan se digo algunha tontería. Porque non bebo.