Á MARXE / Carlos Casares
05 mar 2001 . Actualizado a las 06:00 h.En Moscú amosáronme unha vez o edificio recén rematado da que ía ser a sede da Embaixada dos Estados Unidos. Foi durante un paseo en coche pola cidade, acompañado por unha periodista que se brindara a servirme de guía. Por uns instantes estiven a punto de refugar o ofrecemento, pois entroume a aprensión de que aquela rapaza puidese ser confidente da policía. Menos mal que me veu o sentido común de decatarme a tempo de que nada se lle perdía ós servicios secretos dunha potencia mundial espiando a un señor de Xinzo de Limia, invitado pola Unión de Escritores Soviéticos a pasar unhas vacacións naquel país, supoño que a conta duns relatos traducidos ó ruso polos que non me pagaron dereitos de autor. De xeito que aceptei o ofrecemento, e non me arrepentín. A miña guía resultou ser unha muller culta, que coñecía moi ben a súa cidade, e que me levou a ver lugares de interese, moi apropiados para un amante da literatura. Gracias a ela entrei na casa de León Tolstoi e fíxenme tamén a ilusión de estar no gran salón do palacio moscovita onde Ana Karenina bailou co conde Vronsky, ademais de ver o bastón de Gorki nunha casa que tiña unhas escaleiras como feitas por Gaudí. Pero se hoxe me acordo daquela visita a Moscú é porque a miña amiga me amosou igualmente unha mansión non menos literaria que as anteriores. Era un edificio sen estrenar, destinado a converterse en sede da Embaixada americana, pero que non puido utilizarse nunca porque os albaneles que o construiron o encheron con micrófonos ocultos. Cando a miña amiga me contou en voz baixa aquela historia, pensei que os rusos se pasaran. Agora din os periódicos que os americanos fixeron o mesmo en Washington, pero construindo un túnel por debaixo da Embaixada soviética. A ningún dos dous lles serviu para nada. O bo dos espías é que os gobernos os tomen en serio e que lles paguen. Gracias a eso a vida segue sendo, en parte, unha novela.