Á MARXE / Carlos Casares
08 feb 2001 . Actualizado a las 06:00 h.Cando eu era neno, a miña irmá tíñalle medo ós avións, á fin do mundo e á lúa chea. Se Maruxa, a rapaza que traballaba na casa, a quería facer rabiar, non tiña máis que cantar unha canción que dicía: «El sol se llama Lorenzo y la luna, Catalina. Cuando Lorenzo se acuesta, Catalina se levanta». Polo que a min respecta, sentía pánico da posibilidade dun novo Diluvio Universal. De maneira que resultaba fácil poñerme triste cando chovía moito. Abondaba con que alguén fixese algún comentario relacionado con aquel episodio bíblico, para que me entrase o pánico e me botase a chorar, convencido de que as augas ían empezar a subir e a asolagar o mundo. Dábase ademais a circunstancia de que nós viviamos á beira da Lagoa de Antela, onde as inundacións eran frecuentes. Moitos anos despois, nunha viaxe a Armenia, desde o piso décimo do hotel onde residía, na cidade de Ereván, toda de color rosa, estiven contemplando embelecado, durante varios minutos, o cumio do monte Ararat, cuberto de neve, a pesar de estarmos en agosto e haber unha temperatura tórrida, de corenta grados centígrados. Alí foi parar, segundo unha lenda, a famosa Arca de Noé. Naqueles días andaba por alí unha expedición (unha de tantas), á percura da embarcación que fixo posible que a vida animal non se extinguise naquela catástrofe. Por suposto, non a atoparon, o cal non deixa de ser unha mágoa, pois agora mesmo estaría nun museo e podería visitarse. Con todo, e a pesar de que son moitos os científicos convencidos de que algunha vez se produciu esa gran inundación, eu empezo a dubidalo. Corenta días e noites de chuvia non dan para tanto, como podemos acreditar as persoas que habitamos neste recuncho da terra, tan castigado polas augas este inverno. Menos mal porque, se chega a haber un Diluvio agora, a nova Arca acabaría zozobrando por culpa das potentes motoras usadas polas cadeas de televisión, dispostas a retransmitir o espectáculo.