Á MARXE CARLOS CASARES
01 feb 2001 . Actualizado a las 06:00 h.Onte falei aquí dun charlatán que actuaba nas feiras da miña vila e que deixou o seu nome, na lingua local, como sinónimo de home con moita labia, capaz de vender cousas imposibles. O que pasa é que a palabra charlatán, aplicada ó individuo concreto ó cal me refiro, resúltame pouco adecuada, máis que nada porque encerra un significado negativo que non se corresponde coa índole da persoa citada. Xa dixen onte que se trataba dun señor intelixente, educado, de trato moi correcto, moi diferente de cómo un imaxina que deben ser os tipos que se dedican a esa profesión. Coñecín a outros que, eles si, encaixaban perfectamente no arquetipo: trapalleiros, mentiráns, a medio camiño entre a delincuencia e a golfería. Un destes últimos actuaba tamén na miña vila, nas festas do verán, como animador dunha tómbola. Tiña a arte de non dicir nada. Un día, só por curiosidade, eu estiven máis dunha hora diante do seu tenderete, escoitando as palabras que saían da súa boca, e non entendín nin unha soa. Cheguei á conclusión de que o ruido que percibía desde o meu cuarto durante todo o día, non era máis que ruido verbal, sen significado. Desde o principio me decatei de que a miña presencia non lle resultaba grata ó charlatán, que me miraba con cara pouco amistosa. Supuxen que non lle gustaba que fose un simple mirón e que adoptase a actitude dun espectador que asiste a unha función teatral, e non un posible cliente. Pero non era eso, porque nun momento desprendeuse do micrófono que levaba pendurado do pescozo, deu un salto por riba do mostrador e veuse cara á min cun pau na man. Ameazándome, berroume con furia: «Si te sigues riendo de mí, te doy una lluvia de palos que no te dejo una costilla sana». Debo confesar que non sentín medo, non por valentía, nin por inconsciencia, senón por puro pasmo. Que aquel señor fose capaz de dicir algo intelixible foi como se escoitase falar a un cabalo.