VÍCTOR F. FREIXANES VENTO NAS VELAS
27 ene 2001 . Actualizado a las 06:00 h.Só nos faltaba outro Casón. ¿Lémbran? O país polo medio da noite, fuxindo polas estradas, algúns co que malamente podían apañar na casa, coma quen fuxe da fin do mundo. Daquela saímos en tódalas televisións, igual que agora coas vacas. Decembro do 87. Acababa de tomar posesión o goberno tripartito. Nunca se recuperou da imaxe pública que a xestión da catástrofe lle produciu, sobardado polos acontecementos. A noticia do supercargueiro Randane Abane pelexando o pasado xoves co temporal, durante varias horas, a cinco millas da costa de Muxía é para lle poñer os pelos de punta a calquera. Benzóns para os traballadores de auxilio, remolcadores e helicópteros, que tantas veces xogan a vida e nunca saen na foto. Faltábanos, digo, outro Casón para completar a farta de calamidades que o século anuncia. ¿Cabe proba maior de que o milenio empeza aquí e non o ano pasado, cando as celebracións? Moncho Novo, vello navegante retirado, con experiencia nos sete mares e en mil variadas singraduras, advertíamo o outro día na casa, logo de pasar revista á situación: «No 2010 nace o Anticristo. Está anunciado. Ti, como agora vives na aldea, non te enteiras, pero a cousa é máis grave do que parece». As vacas tolas, as ovellas e os porcos pedindo audiencia, a flota do peixe parada, o plutonio dos Balcanes activo (que se cadra non é o plutonio, pero tanto ten), o submariño inglés atracado no estreito, o Terceiro e Cuarto Mundo empuxando na porta, o buraco de ozono, a deforestación, a Sida, a violencia doméstica, o terrorismo, ese abismo que se abre entre o norte e o sul, entre os máis ricos (cada vez máis ricos) e os máis pobres (cada día máis empobrecidos) mentres o capital pide beneficios e a xente se estupidiza coa televisión. Sigo: esta falta de ideas, este vacío, incapaces de levantar unha alternativa á dictadura do pensamento único; esta comodidade cómplice instalada en cada un de nós, entre a preguiza mental e o escepticismo crónico; este pesimismo da derrota (porque as cousas son así, e non hai ninguén que as cambie), este cabreo xordo (a esperanza) nas novas xeracións... E logo, a choiva, o vento rabioso, o furacán. ¡Catro meses sen parar, dende a primeira semana de outubro! Tanto me impresionou o meu amigo Novo que fun á Biblia a consultar. ¿Como será o Apocalipse? ¿Algo súpeto, coma un apagón de Fenosa (tal que o da noite de fin de ano, por exemplo, que nos tivo ás escuras e con velas durante once horas a varios miles de cidadáns, sen aviso nin desculpa ningunha), ou algo lento, demorado, coma unha dolorosa agonía? Está por ver. O Libro non dá detalles. Di, iso si, que cando o Diluvio foron corenta días e corenta noites seguidas, chovendo sen parar, polo que por esta banda podemos estar algo máis tranquilos. Desta vez hai escampiños. Non moitos. Pero algúns hai. De Ponferrada ó Bierzo Ofrézolle a maiores esta argumentación ó presidente Fraga para o luns, cando teña que contestar na tribuna. Son moitas cousas xuntas. A pasada semana tiven que coller o coche para ir a Ponferrada. Botei hora e media nos cincuenta quilómetros que van dende Pedrafita á porta do Bierzo. As hemerotecas din que isto tiña que estar listo hai seis anos, xa contando coas demoras. Case outro tanto botamos un montón de xente para movernos cada mañá dende Brión á capital de Galicia (10 quilómetros). Xa hai quen pensa en ofrecer café nos atascos. A modernidade resístese. Está por ver que a choiva de promesas que o ministro Álvarez Cascos veu ciscando estes días polo país (como antes fixeron outros) poida compensar tanta adversidade. O lector disimulará a retranca deste artigo. Hai corenta anos, Vicente Risco definiu moi intelixentemente o humorismo: a defensa dos indefensos. Unha forma (diferente) de cabreo.